Classico Boretti

Zaterdag 8 mei 2010

De Classico Boretti bleek voor de organisatoren van de Giro d’Italia een mooie gelegenheid om met het hele circus eens in Amsterdam neer te strijken. Terwijl de voorbereidingen voor de tijdrit vanaf het museumplein in volle gang waren, haspelden de matadoren van Racing Rooseboom in de achtertuin van Amsterdam in een druilerige weersomstandigheid hun 130 km af.

Zoals gezegd in de achtertuin van Amsterdam: heel veel bekende plaatsen en voor sommigen, verassend genoeg, ook wat minder bekende plaatsen. “Zeau, dus dit was het klopje van Bloemendaal?”.

Het enigszins compacte Rooseboom peloton: Fransen, de Meij, Hondshorst, Bulat, Roolvink en de Rosebooms met één o, werd verder aangevuld met de Waard, de krekel uit Almere. Zij sloten zich aan bij de paar duizend andere vetrekkers.  Een mooi rit via Spaarnwoude, Overveen, Zandvoort, Aerdenhout en door de Bollenstreek weer terug naar het wielerparcours Sloten.

In Spaarnwoude was het Hazewindhondshorst die voor het eerst de knuppel in het hoenderhok gooide. De gems en de krekel konden nog net volgen. In de afdaling kwamen de anderen onder aanvoering van de kameel weer terug op het vinkentouw. Daarna werd het elastiek nog flink opgerekt en viel het alleen nog stil op het Kopje van Bloemendaal waar de overigen hun wonden, een halve banaan en een krentenbol likten. De gems probeerde de hazewind tijdens het tweede deel van het Kopje nog te verschalken maar laatsgenoemde verdapperde en het was al voor de top erop en erover.

Op de kant in de zandbak bij Zandvoort vond Fransen het welletjes. De in mooi roze gestoken Kameel muisde er op zijn kousenvouten tussenuit. Op z’n Zoetemelks nam deze klasbak afstand van de rest. De Krekel en Roolvink waagden eveneens de sprong in het diepe. Pas na zo’n kilometer of twintig werd dit mieterse drietal na veel gejaag en onder aanvoering van stuntman Dick weer in de kraag gevat.

En de waaiers dan, er stond toch zeker wind? Op de terugweg werd het een waaierfestijn van jewelste. Het Roseboom pelotonnetje zat verdeeld over verschillende waaiers (open, gesloten, een enkele dubbele) op de terugweg. Eendrachtig samenwerkend reed men elkaar het snot voor de ogen.

Bij terugkomst op het wielerparcours in Sloten werden we uiteindelijk nog warm ontvangen door Arie van Cafe de Rooseboom waar tenslotte met een glas hopsap geproost werd op de mooie roze shirts van Boretti.