7 Dorpentocht enorm succes
Zondag 30 mei 2010
Team Racing Rooseboom toont karakter. Het wielerevenement ‘De 7 Dorpentocht’ is jaarlijks hét moment waarop heel Noord Holland uitloopt om zich te vergapen aan de felgekleurde fietsen, de geur van geoliede techniek, en het geluid van wapperende vlaggen, vaandels en vrolijk zoemende derailleurs. De Noord Hollanders, al van nature een betrokken volkje, legt de ploegscharen neer, laat de kazen rusten, drijft het vee van de landen, en sluit zich aaneen om in één luide rauwe stem de renners een warm hart onder de riem te steken.
Zo ook in de vroegte van zondag 30 mei jongsleden, het begin van een memorabele dag, zo vertelt Rob Prins, organisator namens Le Champion: ”Op de één of andere manier voelden we bij de koffie al aan dat er iets zou gebeuren, we wisten alleen niet wat. Jongens, wat bleek het een verrassing”. Prins doelt natuurlijk op de even plotselinge als onverwachte inschrijving van Team Racing Rooseboom voor deze 40e editie van de tocht. “Opeens stond hij voor me, Maarten Jacobs. Ik kan je vertellen, dat doet wat met een wielerliefhebber!” Later verschenen ook de Meij, Bulat, Hondshorst en Roolvink aan de inschrijfbalie. De rest van het team, waaronder kopman Fransen, moest vanwege diverse verplichtingen verstek laten gaan. Dat maakte voor het enthousiasme van de toeschouwers geen verschil: ze raasden uitzinnig bij de aanblik van de voorbereidingen van vertrek. Bulat: ”Wij vinden het belangrijk om op festiviteiten zoals deze acte de presence te geven, als wij daarmee de interesse van de jeugd in de wielersport kunnen stimuleren.”
“Eigenlijk stond de gehele tocht in het teken van Team Racing Rooseboom. Tsja wat wil je?” analyseert Ad Schneider medeorganisator van de dag, “Zo’n dag maak je niet nog eens mee!”. Hoewel het weer met buien en een rake windkracht 5 soms wat tegenzat, maakte het hartverwarmend applaus van het publiek veel goed. Er was dan ook voor het publiek veel mee te maken. Nu de kopman afwezig was, probeerden de overige renners zich meer in de kijker te spelen. Frivool volgden de sprints elkaar op. Kop over kop buitelden de Meij, Bulat, en Hondshorst als jonge honden over elkaar heen. In de lange afstanden werd menigmaal de 50 aangetikt, wind of geen wind. In het laatste stuk moest nog even ferm aangezet worden, aangezien in Amsterdam een volle zaal publiek op Roolvink wachtte. Briesend en krakend toonde het team karakter en doorstond de 170 kilometers uiteindelijk met glans. Zichtbaar aangeslagen concludeert Prins: ”Het was mooi. God, wat was het mooi.”